Gepubliceerd op 29 juni 2021

Ik wilde graag pastoor worden


“Waar weet jij dat allemaal van?”, vraagt mijn klasgenootje en buurmeisje Elly, als we in de middagpauze naar huis lopen. Ik ben een beetje verbaasd over haar vraag. Want iedereen weet toch dat de zon en de maan door God zijn gemaakt en dat alles met elkaar samenhangt? De hemel, de aarde, de dieren, de planten. En dat wij mensen daar ook onderdeel van uitmaken? Dat weet jij toch ook? Elly trekt haar schouders op. Ik snap het ook niet zo goed, maar heb een vast vertrouwen dat dit waar is.

Mijn moeder heeft mijn boterhammetjes al klaar en ik vertel haar in een stortvloed van woorden dat alles met elkaar verbonden is. Ze fronst een beetje. “Hoe kun jij dat nu weten, Els? Jij bent daar nog veel te klein voor. Kindjes op de kleuterschool moeten zich met leuke dingen bezighouden. Vertel me eens: hoe was het vandaag?”

Meisjes kunnen nu eenmaal geen pastoor worden

Bovenstaand voorval herinnerde ik me pas geleden. Ik vond het als kleine meid heerlijk om met iedereen te delen dat alles met elkaar verbonden is. In mijn ogen was dat 'geluk'. Wat me heel verdrietig maakte was dat mijn moeder mij niet geloofde. Ik voelde mij afgewezen. Als iemand die anders is. Dom is. Daardoor twijfelde ik aan wat ik intuïtief wist. Moeders weten zoveel meer en hebben – zeker als je zo oud was als ik – altijd gelijk. Dacht ik.

Mijn fascinatie in alles wat met God te maken had, bleef. Ik ging graag naar de kerk. Daar voelde ik mij thuis bij de verhalen uit het evangelie, de rituelen, de muziek, de reuk van wierook. Mijn droom was om pastoor te worden. Ik wilde maar wat graag óók de boodschap van waarheid uitdragen. Maar helaas werd mij dat al snel uit mijn hoofd gepraat. Meisjes kunnen nu eenmaal geen pastoor worden. Tot op de dag van vandaag vind ik dat ontzettend jammer. En nog steeds onbegrijpelijk.

Ik was toch al verbonden met God?

Met 7 jaar mocht ik eindelijk de communie doen. Als ik braaf was, dan zou God ‘in’ me komen, legde pastoor uit. Was ik stout dan zou ik alleen achterblijven en mocht ik nooit meer in de kerk komen. Stomverbaasd was ik. Ik was toch al verbonden met God? Niet dat ik iets te vrezen had, want ik was een heel braaf kind. Maar ja, als pastoor dat zegt… Achteraf gezien was ik heel verlegen en volgzaam en durfde mijn gevoelens niet meer uit te spreken. Ik deed precies wat van mij verwacht werd.

Liegen om vergeven te worden

Ik was een beetje bang voor meneer pastoor. Hij vertelde streng dat we niet braaf genoeg waren. Als we dat niet verbeterden dan mochten we niet de communie doen. In de week voor de grote dag moesten we onze zonden opbiechten. Maar eerlijk… ik wist niets te bedenken. Ik deed nooit iets fout. Ik was Els, dat volgzame en altijd (te) brave kind.

Te bang om uitgesloten te worden, verzon ik samen iets met Elly. Ik zou gewoon zeggen dat ik een snoepje uit de snoeptrommel had gepakt, zonder te vragen. Zo gezegd zo gedaan. Ik biechtte mijn ‘zonde’ op en kreeg de zegen van pastoor. Ook nog even een gebedje opzeggen en ik mocht zondag de communie ontvangen.

Het voelde als een opluchting. God had mij vergeven en sloot mij weer in zijn hart. Tegelijkertijd vond ik het wel vreemd dat ik moest liegen om vergeven te worden. De opluchting won het van de twijfel en op zondag kreeg ik de eerste gezegende hostie. Yes! Ik hoorde bij de club van mensen die met God verbonden waren.

Wie is Els echt?!

Vele jaren verstreken waarin ik steeds bewuster werd van de discrepantie tussen de kerk en de spirituele boodschap van liefde, harmonie en schoonheid. Ik kon mij niet langer verenigen met de boodschap zoals die in de kerk verkondigd werd. Daarom besloot ik de kerk als instituut de rug toe te keren. Wel bleef ik mijn waarheid verkondigen. In allerlei vormen. Ik koos bijvoorbeeld openlijk en bewust voor een liefdesrelatie met een vrouw. Op mijn 50ste verlangde ik ernaar mijn eigen waarheid te ontdekken. Wie is Els nu eigenlijk echt?!

Boodschapper van de waarheid

Op mijn zoektocht ben ik het Enneagram als spirituele weg naar mijn eigen ik tegengekomen. Niet veel later volgde NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren). Zij hebben mij dichter bij mijn essentie gebracht. De puzzelstukjes vallen op hun plek. Ik ben weer terug bij mijn overtuiging die ik als 5-jarig kind al had: alles en iedereen is verbonden. Ik wil graag die boodschapper zijn van de waarheid, de bron van leven. Dat is de bedoeling van mijn leven. Mijn bijdrage aan het grote geheel.

Als coach ben ik gids

Maar hoe kan ik die boodschapper zijn?! Lang heb ik het niet gezien, maar nu weet ik dat ik het paard zocht, terwijl ik erop zat. Als coach ben ik al jaren de gids die mensen laat ontdekken waar hun natuurlijke kracht ligt waarop ze mogen vertrouwen. Zo leid ik ze naar hun oorspronkelijke levensopdracht en zoeken we samen naar een goede vorm. Denk aan iemand die in zijn baan totaal niet op zijn plek was en die nu weer helemaal happy is, omdat hij werk gevonden heeft dat hem past als een jas.

Mijn eigen opdracht is het om zo dicht mogelijk bij mijn eigen levensbron te blijven. Door vertrouwen te hebben in het leven, door in alles de boodschap van liefde, harmonie en schoonheid proberen te zien en van hieruit te handelen.

Waar ga jij van stralen?

De naam van mijn bedrijf is niet voor niets SACRECOLA. Het is Latijn voor boodschapper of priester. Deze naam weerspiegelt precies wat ik in het leven wil zijn en wil uitstralen naar mijn cliënten. Ook naar jou dus. Ik wil jou helpen te ontdekken waar jouw kracht ligt. Waar jij van gaat stralen. Of dat nu op het vlak is van werk, relaties, gezondheid of iets heel anders. Jij vindt die kracht. Dat beloof ik je.

Nieuwsgierig naar wat ik voor jou kan betekenen?
Neem dan contact met mij op.