De ontdekking van mijn levensopdracht

“Waar weet jij dat allemaal van?” vraagt mijn klasgenootje en buurmeisje Elly, als we in de middagpauze naar huis lopen. Ik ben verbaasd over deze vraag. Want iedereen weet toch dat de zon en de maan door God zijn gemaakt en dat alles met elkaar samenhangt. De hemel, de aarde, de dieren, de planten. En dat wij mensen daar ook onderdeel van uitmaken? Dat weet jij toch ook? “Nou nee zegt Elly, dat wist ik niet”. Ik snap het ook niet zo goed. Elly gaat rechtsaf en ik sla links af want ik ben bijna thuis. Mijn moeder heeft mijn boterhammetjes al klaar en ik vertel haar enthousiast hoe de wereld in elkaar zit. Alles is één en verbonden. Mijn moeder is verbaasd dat ik dat zeg. “hoe kun jij dat nu weten, je bent daar nog veel te klein voor. Kindjes op de kleuterschool moeten zich met leuke dingen bezig houden. Hoe was het op school?” Dit voorval, ik moet ongeveer 5 jaar zijn geweest, herinnerde ik mij een tijdje geleden weer. Nu weet ik dat deze gebeurtenis vrij bepalend is geweest voor de keuzes die ik later in mijn leven maakte. Ik was toen nog dat onnozele ‘alwetende’ kind dat nog dicht bij de oorsprong van het bestaan stond. Ik wist intuïtief dat alles met elkaar verbonden is door de Goddelijke aanwezigheid in alles. Ik vond het heerlijk om dat met iedereen te delen want dat was geluk. Dat mijn moeder mij niet geloofde vond ik heel erg . Ik voelde mij afgewezen als iemand die anders is, dom is. Ik zal zeker getwijfeld hebben aan mijn weten. Want moeder heeft altijd gelijk, zij weet namelijk veel meer dan ik. Toch blijf ik gefascineerd voor alles wat met God te maken heeft. Ik ging graag naar de kerk. Daar voelde ik mij thuis bij de verhalen uit het evangelie, de rituelen, de muziek, de reuk van wierook. Het liefste was ik pastoor geworden. Ik wilde ook de boodschap van waarheid uitdragen. Maar dat werd mij al snel uit mijn hoofd gepraat. Meisjes kunnen nu eenmaal geen pastoor worden. Toen ik 7 jaar werd mocht ik eindelijk de communie doen. Dan komt God in je zoals de pastoor in de voorbereidende lessen uitlegde. Maar dat gebeurde alleen maar als je heel braaf was. Was je stout dan zou je alleen achter blijven en mocht je niet meer in de kerk komen. Eigenlijk was ik verbaasd dat God nog in mij moest komen. Want ik was toch al verbonden? Maar als de pastoor dat zegt dan zal het wel waar zijn. Gelukkig zou mij niks overkomen want ik was een heel braaf kind. Achteraf kun je beter zeggen dat ik een heel verlegen en volgzaam kind was dat haar gevoelens niet meer durfde uitspreken en daarom precies deed wat men van je verwacht. Nu moet je weten dat ik een beetje bang was voor de strenge pastoor. Hij waarschuwde ons heel vaak dat we niet braaf genoeg waren en dat dat wel moest verbeteren voordat we ter communie mochten gaan. In de week voor het grote feest moesten we daarom dus onze zonden opbiechten. Je ging dan in de preekstoel zitten en dan moest je de pastoor vertellen wat je fout had gedaan. Ik wist niks te bedenken wat ik fout had gedaan, ik was toch dat (te) brave kind? Wat moest ik doen? Als ik niks wist dan zou ik pas echt uitgesloten worden van God. Mijn vriendinnetje Elly aan we ik mijn dilemma had vertelt raadde mij aan om dan maar te zeggen dat ik een snoepje uit de snoeptrommel genomen had zonder dat aan mijn moeder te vragen. Dat was niet zo, maar dan kon ik in elk geval wat zeggen als de pastoor vroeg welke zonde ik had gedaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik biechtte mijn ‘zonde’ op en ik kreeg de zegen van de pastoor en als ik dan ook nog een gebedje zei dan zou ik zondag de communie mogen ontvangen. Dan was God met mij verbonden. Aan de ene kant voelde het als een opluchting. Gelukkig ik hoorde er weer bij. God had mij vergeven en sloot mij weer in zijn hart. Aan de ander kant vond ik het wel vreemd dat ik eigenlijk had moeten liegen om vergeven te worden. De opluchting won het van de twijfel en op zondag kreeg ik de eerste gezegende hostie. Ik hoorde bij de club van mensen die met God verbonden waren. Vele jaren verstrijken en naar mate ik mij bewuster werd van de discrepantie tussen het instituut kerk en de spirituele boodschap die ieder geloof als uitgangspunt heeft, namelijk de boodschap van liefde, harmonie en schoonheid en dat daarin alles verbonden in de Ene, de alwetende, alomvattende alomtegenwoordige waarheid, kon ik mij niet meer verenigen met de boodschap zoals die in de kerk verkondigd werd. Ik besloot om mij niet meer actief in de kerk te begeven. En toch bleef ik mijn waarheid verkondigen. Dat deed ik in allerlei vormen. Soms verbonden met me zelf maar vaak vanuit mijn ego. Op mijn 50ste realiseerde ik mij dat ik het mijn verlangen om eigen waarheid te ontdekken. Wie was ik nu eigenlijk echt. Ik kwam het Enneagram als spirituele weg naar je eigen bron tegen. Dit en later de kennis van NLP hebben mij dichter bij mij levensbron, mijn essentie gebracht. Nu vind ik het niet meer gek dat ik weer terug ben bij mijn overtuiging waarmee ik als 5-jarig kind nog verbonden was. Dat alles en iedereen verbonden is in het Ene, het alomvattende, alomtegenwoordige, alwetende mysterie van het Zijn. Ik realiseer mij nu dat ik nog steeds die boodschapper wil zijn van de waarheid, de bron van leven. Dat is de bedoeling van mijn leven. Dit is wat ik op deze aarde wil doen als bijdrage aan het grote geheel. Lang heb ik gezocht naar een vorm waarin ik die boodschapper kon zijn. Nu weet ik dat ik het paard zocht terwijl ik erop zat. Als coach, van mensen die zelf onvoldoende antwoord weten op vragen of problemen rondom hun werk of persoonlijkheid, ben ik al de gids die hen laat ontdekken waar hun natuurlijke kracht ligt en dat zij daarop mogen vertrouwen. Zo leid ik ze naar hun eigen oorspronkelijke levensopdracht en zoeken we samen naar een goede vorm waarin men dat in de wereld kan zetten. Terug naar de je eigen unieke levensbron. En mijn eigen opdracht is het om zo dicht mogelijk bij mijn eigen levensbron te blijven. Door vertrouwen te hebben in het leven, door in alles de boodschap van liefde, harmonie en schoonheid van het Goddelijke proberen te doorzien en vanuit deze zelfde boodschap te handelen. Zo zal ik de verbinding blijven voelen met mijn onuitputtelijke bron van Weten waardoor alles opborrelt wat ik nodig heb in deze wereld. Onvoorwaardelijk, onuitputtelijk. De naam van mijn bedrijf zal daarom veranderd worden in SACRECOLA. Deze naam weerspiegelt naar mijn gevoel precies wat ik in het leven wil zijn en wil uitstralen naar mijn cliënten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s